در هنگام پخت حتما با دو ماده «بیکینگ پودر» و «جوش شیرین» در تماس خواهید بود، اما خیلی ها تفاوت آن ها را نمی دانند و حتی فکر می کنند عملکرد یکسانی دارند.
اولاً از نظر ظاهری بیکینگ پودر یک جسم پودری ریز با ذرات بسیار ریز و رنگ نسبتاً سفید است. جوش شیرین یک پودر کریستالی ریز با کمی دانه بندی و سطح بسیار براق است. اگرچه جوش شیرین سفید رنگ است، اما سفیدتر از بیکینگ پودر است.
مواد اولیه اصلی آنها نیز بسیار متفاوت است. مواد اولیه اصلی بیکینگ پودر عموماً جوش شیرین و نشاسته ذرت و سایر مواد تشکیل دهنده برخی از مواد اسیدی هستند. ماده خام اصلی جوش شیرین نمک معدنی-بی کربنات سدیم است.
بیکینگ پودر پودری سفید رنگ است که از جوش شیرین به همراه سایر مواد اسیدی و آرد ذرت به عنوان پرکننده درست می شود. هنگامی که بیکینگ پودر با آب، پودرهای اسیدی و قلیایی تماس پیدا می کند و برای واکنش در آب حل می شود، بخشی از آن شروع به انتشار دی اکسید کربن می کند و در طی فرآیند پخت و حرارت دادن گاز بیشتری آزاد می شود. این گازها باعث انبساط و نرم شدن محصول می شود. بنابراین از بکینگ پودر برای تهیه کیک استفاده می شود و کیک ها باید نرم تر و نرم تر از شیرینی ها باشند.
به جوش شیرین، جوش شیرین، قلیایی سنگین، بی کربنات سدیم و کربنات سدیم اسید نیز گفته می شود. این یک قلیایی خوراکی رایج است که با اسید واکنش می دهد و حباب ایجاد می کند و تبخیر می شود، اما نرم نیست. رایج ترین کاربرد عملی جوش شیرین به عنوان یک عامل خمیر کننده شیرینی است، بنابراین افزودن جوش شیرین هنگام تهیه کوکی ها باعث ترد شدن شیرینی ها می شود.
جوش شیرین و بیکینگ پودر هر دو عامل خمیر کنندگی هستند. آنها را مخلوط کرده و قبل از پخت اضافه می کنند تا دی اکسید کربن تولید کنند و باعث افزایش محصولات پخته شوند. بیکینگ پودر حاوی جوش شیرین است، اما این دو ماده در شرایط مختلف استفاده می شوند. برخی از دستور العمل ها به جوش شیرین نیاز دارند، در حالی که برخی دیگر از بکینگ پودر استفاده می کنند.
